پراکنده روزی

پراکنده روزی. [ پ َ ک َ دَ / دِ ] ( ص مرکب ) تهیدست. مُقل:
خداوند روزی بحق مشتغل
پراکنده روزی پراکنده دل.سعدی.

کم روزی، تهیدست، بینوا: خداوند مِکنت به حق مشتغِل / پراکنده روزی پراکنده دل (سعدی: ۱۶۳ ).

تهیدست

💡 روزی که نهالِ عمر من کنده ‌شود، و اجزام ز یک‌دگر پراکنده شود؛

💡 سیرم زحیات محنت آکنده ی خویش زین روزی ریزه ی پراکنده ی خویش

💡 چو حال خویش پراکنده خورده ام روزی اگر چه هستم مجموع با زر آفاق