میرزا کاظم علی جوان

[ویکی فقه] جوان، میرزاکاظم علی، از نخستین نثرنویسان اردو زبان در اواخر سده دوازدهم و اوایل سده سیزدهم در شبه قاره هند می باشد.
جوان، تخلص اوست. از زندگی او اطلاع چندانی در دست نیست. می دانیم که اهلِ دهلی بود و ظاهراً با بروز مشکلاتی که بر اثر حمله احمدشاه ابدالی (۱۱۷۴) در دهلی به وجود آمده بود، به لکهنو مهاجرت کرد. به نوشته علی ابراهیم خان در تذکره گلزار ابراهیم، جوان در ۱۱۹۶ در لکهنو از او در شعرگویی راهنماییهایی گرفت. جوان در همان جا به دربار میرزا سیف علی (متخلص به شگفته، پسر نواب شجاع الدوله، که در موسیقی، شعر، نقاشی و طراحی مهارت داشت ) راه یافت.
عضو هیئت علمی، مترجمی هندی و اردو
از تذکره های مصحفی همدانی، کریم الدین، محمدحسین خان شاه جهان پوری و سعادت خان ناصر چنین برمی آید که جوان در لکهنو شاعر شناخته شده ای بود و به همین دلیل، سرهنگ اسکات، حاکم اعلای لکهنو، در ۲۲ جمادی الا´خره ۱۲۱۵ او را با چند شاعر دیگر (از جمله میرامن، بهادرعلی حسینی، شیرعلی افسوس، مظهرعلی ولا، نِهال چَند لاهوری، و لَلُوجی لال ) به عنوان عضو هیئت علمی، مترجمی هندی و اردو و دستیاری دکترجان گیلکریست، در دانشکده فورت ویلیامِ کلکته انتخاب نمود. وی در ۱۲۳۲/۱۸۱۷ زنده بوده، چون در همین سال در مجالس شعرخوانی دانشکده فورت ویلیام شرکت می کرده است.
فرزندان شاعر
او با دو فرزندش، میرزا قاسم علی متخلص به ممتاز و میرزاهاشم علی متخلص به عیان، در کلکته محیطی ادبی به وجود آورده بود و اغلب در آن جا مجالس شعرخوانی برگزار می نمود. ولی در تاریخ ادب اردو بیش تر به نثرنویس معروف شده است.
مهارت در چند زبان
...

💡 پدرش حاج میرزا کاظم مشیر لشکر و مادرش دختر میرزا تقی‌خان امیرکبیر بود. در مدرسه نظامی سن‌سیر پاریس تحصیل کرد و پس از بازگشت به ایران در سال ۱۲۸۰ خورشیدی به خدمت وزارت خارجه درآمد. نخستین مآموریت خارجی‌اش سرکنسولگری (ژنرال قنسول) ایران در عثمانی بود.

💡 مقبره میرزا کاظم خلیلی مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام -اوایل دوره قاجار است و در شهرستان گناباد، بخش مرکزی، روستای رهن واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۹ مرداد ۱۳۸۴ با شمارهٔ ثبت ۱۲۹۲۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.