فرمانده دوم موقت

💡 جان سی. فرمونت در اوایل ۱۸۴۶ به مونته‌ری رسید. کاسترو که از تهاجم بیگانه هر آسان شده بود، شبه‌نظامیان خود را گردهم آورده و الورادو به عنوان فرمانده دوم گماشت، اما فرمونت به سمت شمال به اورگن رفت. وضعیت سیاسی متزلزل میان در مکزیک به روابط میان کالیفرنیایی‌ها صدمه زد و به نظر می‌رسید که جنگ داخلی میان شمال و جنوب در شرف وقوع است.

💡 در سال ۱۷۹۱ کاراسکو در یک سفر اکتشافی به رهبری ناوبان، فرانسیسکو دی الیزاکه فرماندهٔ جدید نوتکا ساوندبود، شرکت کرد. دو کشتی مورد استفاده قرار گرفت، سان کارلوسکه تحت هدایت الیزا بود و کشتی دو دکلی کوچکتر، سانتا ساتورنینا. کاراسکو به عنوان کشتی‌ران در سانتا ساتورنینا، ابتدا به عنوان فرمانده دوم زیر نظر خوزه ماریا نارواز و بعداً به عنوان فرمانده کشتی، خدمت کرد.

💡 پس از این پیروزی بر سلطنت اسپانیا، بولیوار در تأسیس اولین اتحادیه ملتهای مستقل در آمریکای لاتین، گرن کلمبیا، که وی رئیس‌جمهور آن از ۱۸۱۹ تا ۱۸۳۰ بود، شرکت کرد و بولیوی به نام وی نامگذاری شد. وی به‌طور همزمان رئیس گرن کلمبیا (ونزوئلا، کلمبیا، پاناما و اکوادور کنونی)، پرو و بولیوی بود، اما اندکی بعد، فرمانده دوم وی، آنتونیو خوزه دو سوکر، در مقام رئیس‌جمهور بولیوی منصوب شد.

💡 در زمان غیبت فرمانده اصلی، فرمانده دوم موقت مسئولیت کامل مدیریت عملیات نظامی و حفظ نظم نیروها را بر عهده گرفت.

💡 با توجه به شرایط اضطراری، سازمان تصمیم گرفت یک فرمانده دوم موقت را برای هدایت تیم‌های امدادی در منطقه تعیین کند.

💡 فرمانده دوم موقت باید با دقت بسیار بالایی تمامی دستورالعمل‌های ستاد مرکزی را برای نیروهای تحت امر خود اجرا کند.