قرآن کریم حضرت عیسی مسیح را با اوصاف و ویژگیهای والایی معرفی میکند که برخی موهبتی و برخی اکتسابی است و برخورداری از این فضایل، گواهِ ولایت تامهی آن حضرت میباشد. در این مجال به برخی از این ویژگیها که در آیات قرآن بدانها تصریح شده، اشاره میگردد. بر پایهی آیهی نخست، خداوند متعال به عیسی بن مریم معجزات آشکار عطا فرمود و او را به تأیید روحالقدس نیرو بخشید: «...وَآتَیْنَا عِیسَى ابْنَ مَرْیَمَ الْبَیِّنَاتِ وَأَیَّدْنَاهُ بِرُوحِ الْقُدُسِ...». این تأیید الهی، زمینهساز ابلاغ رسالت و نمایش آیات الهی به دست آن پیامبر شد.
همچنین در آیهی دیگری، فرشتگان خطاب به حضرت مریم بشارت میدهند که خداوند او را به «کلمهای از سوی خویش» مژده میدهد که نامش مسیح، عیسی پسر مریم است و در دنیا و آخرت آبرومند و از مقربان درگاه الهی خواهد بود: «إِذْ قَالَتِ الْمَلَائِکَةُ یَا مَرْیَمُ إِنَّ اللَّهَ یُبَشِّرُکِ بِکَلِمَةٍ مِنْهُ اسْمُهُ الْمَسِیحُ عِیسَى ابْنُ مَرْیَمَ وَجِیهًا فِی الدُّنْیَا وَالْآخِرَةِ وَمِنَ الْمُقَرَّبِینَ». این مقامِ وجاهت و تقرب، نشاندهندهی جایگاه رفیع آن حضرت در نزد پروردگار است.
سرانجام، خداوند متعال حضرت عیسی را نشانهای روشن برای مردم و رحمتی از جانب خویش قرار داد: «... وَلِنَجْعَلَهُ آیَةً لِلنَّاسِ وَرَحْمَةً مِنَّا وَکَانَ أَمْرًا مَقْضِیًّا». بنابراین، وجود مبارک ایشان، هم آیۀ الهی برای هدایت بشریت و هم تجلیبخش رحمت واسعۀ پروردگار به شمار میرود.
