علی بن عباس غفورزاده اصفهانی

[ویکی فقه] علی بن عباس غفورزاده اصفهانی، از شعرا و ادبای معاصر اصفهان بوده است.
علی غفورزاده ورنوسفادرانی متخلّص به «قیام» فرزند عباس، شاعر و ادیب معاصر اصفهان بوده است. او در آذرماه ۱۳۰۶ش در محلّه «زاغ آباد» ورنوسفادران سِدِه (خمینی شهر فعلی) ماربین متولّد شده، تحصیلات ابتدائی را در دبستان اسلامی سده و دوره متوسطه را در آموزشگاه های شبانه اصفهان به پایان رسانیده و بعدا در کارخانجات اصفهان وارد کار شد. در کودکی لب به سرودن شعر گشوده و در انجمن های ادبی پروانه و کمال و سعدی و صائب شرکت می کرده است. او شاعری عارف مسلک بوده و برخی از اشعارش در مجلات و روزنامه های اصفهان به چاپ می رسید. شعر زیر از اوست: "دلبرا در آتش عشق تو می سوزم هنوز ••• شمع شد خاموش و من شمع شب افروزم هنوز" "سرد شد بزم جهان خورشید افتاد از شرار بی وفا ••• من در تب عشق تو می سوزم هنوز".
وفات
وی در آذرماه ۱۳۷۲ش در اصفهان وفات یافته و در صحن امامزاده سیّدمحمّد خمینی شهر مدفون شد. فضل اللّه خان اعتمادی خوئی نیز سروده است: "«قیام کرد اجل ناگهان بمرگ قیام که بود ادیب و محب علی بنام علی»".
آثار و تالیفات
کتب زیر از تالیفات اوست: ۱. «صبح امید قیام»، مطبوع؛۲. «نوروز و جمشید»، مطبوع؛۳. «قیام علی»؛۴. «قیام حسین»، مطبوع؛۵. «سرود کوهستان»، (دو بیتی به لهجه محلّی) مطبوع؛۶. «دیوان اشعار»، متجاوز از سه هزار بیت؛۷. «درس زندگی و ترانه های دل» یا «غوغای عشق»؛۸. «کلمات قصار و منشات»؛۹. «باشکوه ترین روز تاریخ»، به نظم و نثر؛۱۰. «آسمان و زمین»، مثنوی مطبوع؛۱۱. «شاهکار قیام».
مهدوی، سید مصلح الدین، تذکره شعرای معاصر اصفهان، ص۳۸۲-۳۸۳.
...