سید عارف حسین حسینى

[ویکی اهل البیت] کلید واژه: سید عارف حسین حسینی،
از آن زمان که حیات پرفراز و نشیب آدمی قامت برافراشت و کتاب تکوین خدایی در نظام هستی گشوده شد، پیوسته جویندگان راه کمال و فضیلت پا به عرصه وجود گذاشته اند تا با حضور خویش در عینیت جامعه، قافله بشری را به منزل برسانند.
جامعه متمدن بشری، مرهون زحمات خالصانه دانشمندانی است که سروش آزادی، خودشناسی و اقتدار فرهنگی-سیاسی را از وراء مرزهای مادی الهام گرفتند و در پرتوش خدمات تحسین انگیز، بر جای بنهادند. این نوشتار، جهت معرفی چهره علامه شهید سید عارف حسین حسینی، است. آن سرو و نخلی، که برای بقاء دین، مجد و عظمت جامعه دینی پاکستان، فداکاری فراوانی نمود و سرانجام توسط عناصر ضددین و تفکر انقلاب اسلامی به درجه رفیع شهادت نایل آمد، حیات پربارش در جامعه مسلمان پاکستان، مشعل فروزان هدایت گردید، شهادت او سبب استحکام باورهای دینی و افشای چهره دشمنان اسلام شد.
پیشاور مرکز استان سرحد پاکستان است که به کشور افغانستان، مرز دارد و در شمال غربی آن فرمانداری است به نام «پاراچنار» که حدود 200 کیلومتر از پیشاور فاصله دارد و در 10 کیلومتری پاراچنار روستای مرزی واقع شده است به نام «پیوار» در این روستای مرزی سه قبیله زندگی می کنند به نام های «غندی خیل»، «علی زائی» و «دویرزائی» که شهید سید عارف حسین حسینی از قبیله دویرزائی «پیوار» می باشد جمعیت شیعیان «پاراچنار» قریب به 200 هزار نفر می رسد.
در سال 1320 هجری شمسی، شهید حسینی در یکی از خانواده های مذهبی و روحانی قبیله مذکور، دیده به جهان گشود.
از آنجایی که سید عارف حسین حسینی از بقایای سلسله مردان علم و کمال بود، مسیر پاک آن نیکمردان را پیمود. نخست تحت تعلیم و تربیت پدرش که سید فضل حسین میان بود، قرار گرفت و از سرچشمه تقوا و کمال وی سیراب گشت. با آماده شدن شرایط سنی وارد مدرسه ابتدائی و سپس راهنمائی گردید و با استعداد سرشاری که داشت، سریع مراتب تحصیل را پشت سر نهاد.
به عنوان شاگرد ممتاز، راهی دبیرستان پاراچنار گردید و در سال 1343 ش. دوره دبیرستان را با موفقیت به پایان رسانید، پس از اخذ دیپلم بر اساس رغبت زیادی که به فراگیری علوم آل محمد صلی الله علیه و آله داشت وارد حوزه علمیه جعفریه پاراچنار شد و نزد استاد حاجی غلام جعفر لقمان، در مدت کوتاهی ادبیات عرب را فراگرفت و به مرحله سطوح عالی رسید.
و جهت فراگیری بیشتر علوم دینی در سال 1346 راهی حوزه علمیه نجف اشرف گردید، همان ایام مصادف بود با تبعید حضرت امام و سلطه جائرانه سوسیال بعثی ها در عراق که دشوارترین دوره در عمر حوزه علمیه نجف اشرف بود. و با وجود موانع متعدد و فقر اقتصادی، شهید عارف حسین حسینی نخست در مدرسه علمیه «بشریه» و سپس مدتی بعد در مدرسه علمیه دارالحکمه سکنی گزید.

💡 تا عیان گردد چو سید عارفی آنچه پنهان بود پیدا کرده اند

💡 سید حسن مرتضوی توانست یکی از شلوغ‌ترین و پر رونق‌ترین دروس سطح عالی را در مدرسه دارالحکمه نجف تشکیل دهد و با تدریس رسائل و مکاسب و کفایه، مجتهدان و فضلا و اساتید بزرگی در آن دوران حوزه نجف همچون سید احمد مددی، سید محمد رضا سیستانی، سید عارف حسینی (رهبر شیعیان پاکستان)، سید منذر حکیم، علی مروجی قزوینی، محمد باقر موحدی نجفی، محسن اراکی، سید علیرضا حیدری یزدی، مصطفی باقری بنابی، سید رضا برقعی، شیخ محمد حسن قرهی، سید محمد جواد رکنی، سید محمد علی مروج، سید احمد احسانی، حسین نجاتی، سید جواد شهرستانی، هاشمی گلپایگانی و.. را پرورش دهد.