سوخت افزوده

{additional fuel, unusable fuel} [حمل ونقل هوایی، علوم نظامی] سوختی که برای مقاصد عملیاتی ازقبیل توزین و تعادل و رعایت حداقل ها حمل می کنند

💡 چهل و ششمین هواپیمای تولیدی و نخستین بی.۲ با شماره سریال XH533 برای نخستین بار در سپتامبر ۱۹۵۸؛ یعنی شش ماه پیش از تحویل آخرین بی.۱ در ارس ۱۹۵۹، به پرواز درآمدند. موتور این بی.۲ الیمپوس ۲۰۰ بود. بازسازی بی.۱ها و بی.۲ها به بحث گذاشته شد، ولی به خاطر هزینه‌بری این پروژه رد گردید. با وجود این برای افزایش عمر خدمت بی.۱ بیست و هشت فروند از آن بین سال‌های ۱۹۵۹و ۱۹۶۳ طبق استاندارد بی.۱ای و افزودن ویژگی‌های بی.۲ مانند داشتن تجهیزات پادکار الکترونیکی، تجهیزات سوخت‌گیری هوایی و رادیویی یواچ اف بهینه‌سازی شد.بی.۲ی دوم با سریال XH534 در ژانویهٔ ۱۹۵۹ پرواز نمود. موتور این هواپیما الیمپوس ۲۰۱ بود و یک برآمدگی مخروطی شکل که محل تعبیهٔ پادکار الکترونیکی بود داشت. برخی از بی.۲ها در آغاز بدون تجهیزات سوختگیری در هوا و مخروط دم پادکار الکترونیکی بودند، ولی بعداً این تجهیزات به آن‌ها افزوده شد. برای تجهیز به موتورهای نیرومندتر از یازدهمین فروند ورژن بی.۲ به بعد هواگیرها دارای عمق بیشتری شدند. بسیاری از این هواپیماهای اولیه برای آزمایش نگه داشته شدند و تازه از دوازدهمین بی.۲ با شاره سریال XH558 به بعد بود که قرار بود در ژوئیهٔ ۱۹۶۰ به نیروی هوایی پادشاهی بریتانیا تحویل داده شود.

💡 سایر مایعات اشتعال‌پذیر مانند گازوئیل، متانول، تربانتین، سوخت جت، استون و ایزوپروپیل الکل نیز تاکنون به‌جای بنزین یا در ترکیب با آن برای ساخت کوکتل مولوتف مورد استفاده قرار گرفته‌اند. عوامل غلیظ‌کننده‌ای نظیر حلال‌ها، پلی‌استایرن (که به‌طور عامیانه با نام استایروفوم نیز شناخته می‌شود)، سدیم هیدروژن‌کربنات، ژله پترولیوم، قطران، نیتروسلولز، روغن موتور، مواد شوینده و مایع ظرفشویی نیز برای افزایش میزان چسبندگی مایع مشتعل و ایجاد دود غلیظ و خفه‌کننده به این محلول افزوده می‌شوند. علاوه بر این، انواع دیگری از سلاح‌هایی همانند کوکتل مولوتف وجود دارند که در ساخت آن‌ها، بطری با ترکیبی دودزا نظیر گوگرد تری‌اکسید حل‌شده در کلروسولفوریک اسید پر می‌شود. این تسلیحات، که با نام «بطری دود»[ض] شناخته می‌شوند، نیازی به منبعی برای اشتعال ندارند و ترکیب داخل آن‌ها در زمان شکستن بطری با هوا واکنش نشان می‌دهد.