ربیع اصفهانی. [ رَ ع ِ اِ ف َ ] ( اِخ ) وزیر علیمرادخان زند است و هنگام مرگ علیمرادخان در سفرعزیمت به اصفهان از تهران ( سال 1199 هَ. ق. ) همراه وی بود و مرگ او را برای جلوگیری از تشویش سپاه پنهان بگذاشت و جنازه او را همچنان بر تخت روان تا اصفهان برد. رجوع به مجمل التواریخ گلستانه ص 287 شود.
وزیر علیمراد خان زندست و هنگام مرگ علیمراد خان در سفر عزیمت به اصفهان از تهران همراه وی بود.
[ویکی فقه] ربیع اصفهانی (ابهام زدایی). ربیع اصفهانی ممکن است اشاره به اشخاص و شخصیت های ذیل باشد: • ربیع انصاری اصفهانی، نویسنده و روزنامه نگار ادیب در اصفهان• ربیع بن حاجی علی عسکر دیمرتینی جی اصفهانی، از کاتبان اصفهان در عهد شاه سلطان حسین صفوی در قرن دوازدهم هجری• سیدربیع بن شرف جهان حسنی اردستانی اصفهانی، از فضلای قرن یازدهم هجری اصفهان
...
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 بهگمان هامبلی علل فوری این دوره از جنگ را در سه موضوع میتوان جستجو کرد: نخست اینکه عباس میرزا نیاز داشت تا اعتبار مخدوش خود در جنگ اول را بازسازی کند؛ دوم اصرار و فشاری که صدراعظم اللهیارخان قاجار برای تجدید جنگ بر عباس میرزا وارد میآورد؛ و سوم تبلیغ جهاد از سوی مجتهدانی مانند آقا سیدمحمد اصفهانی. رفتار سرد دولت روسیه و فشار روحانیون ادامه داشت تا اینکه در مهٔ ۱۸۲۶ م ارتش روسیه میرَک در خاننشین ایروان را اشغال کرد و ایران نیز به این پیشروی روسیه در منطقهٔ دریاچهٔ گوگچه اعتراض کرد. در سپتامبر ۱۸۲۶ م، عباس میرزا از طریق شوشی به سمت گنجه پیشروی کرد؛ اما او چنان شکست شدیدی را متحمل شد که نتیجهٔ قطعی جنگ را مشخص کرد. با این حال، تحرکات ایران در سال بعد منجر به پیشرویهای جزئی شد. عباس میرزا موفق به کسب پیروزیهای جزئی در اچمیازدین و نخجوان شد، اما روسها به آذربایجان نفوذ کرده و تبریز را در سوم ربیعالثانی ۱۲۴۳ ه.ق/۲۴ اکتبر ۱۸۲۷ م تسخیر کردند. مبارزه کوتاهمدت بود و منجر به امضای عهدنامهٔ ترکمانچای در اوایل سال ۱۸۲۸ م شد. براساس مفاد عهدنامه، نهتنها سرزمینهای بیشتری از قفقاز به روسیه واگذار شد، بلکه به وضوح تأیید شد که روسیه از جانشینیِ قانونیِ عباس میرزا و وارث وی حمایت میکند. یک معاهدهٔ تجاری تکمیلی نیز حقوق بازرگانان روسی را تأمین کرد که اساساً حاکی از آغاز «کاپیتولاسیون» در ایران بود.
💡 سید مرتضی رضوی کشمیری، ابن سید مهدی شاه (زادهٔ ۸ ربیعالاول ۱۲۶۸ قمری، لکنهو ایالت کشمیر - درگذشتهٔ ۵ شوال سال ۱۳۲۳ قمری، کاظمین)؛ فقیه، عارف شیعی و جامع علوم اسلامی از خانوادهای روحانی از سلسله سادات رضوی، است. وی در فقه از شاگردان میرزای شیرازی بزرگ (در سامرا) و در عرفان شاگرد ملاحسینقلی همدانی بوده است. میرزا جوادآقا ملکی تبریزی، حسنعلی نخودکی اصفهانی، محمدحسین غروی اصفهانی و سید جمال الدین گلپایگانی از شاگردان عرفانی او بودهاند. وی آثار متعددی در فقه و اصول، حدیث، ریاضیات، هیئت و عرفان دارد و «إعلام الأعلام» در رجال و «تسلیک النفس إلی جناب القدس» در عرفان دو کتاب اخیر وی میباشند.
