رباعی خواندن

رباعی خواندن. [ رُ خوا / خا دَ ] ( مص مرکب ) انشاد رباعی. ضبط است که کهنه سوار چون بر سر کشتی گیری آید رباعی به شدّ و مد خواند.( آنندراج ). || از جنس رباعی حساب کردن.

انشا در رباعی. ضبط است که کهنه سوار چون بر سر کشتی گیری آید رباعی بشد و مد خواند. یا از جنس رباعی حساب کردن.

💡 برمی‌خیزد. از کتاب‌خانه، کتابی نازک را می‌آورد. ببینید پشت کتاب چی نوشتند: «ایرج زبردست بدون هیچ تردید بزرگ‌ترین رباعی سرای امروز ایران است.» بابا! این هم شد تعریف؟! بزرگ‌ترین و کوچک‌ترین که چیزی رو حل نمی‌کنه… این همه رباعی درخشان تو این کتاب هست، یکی‌شو می‌ذاشتن پشت جلد!... شروع می‌کند به خواندن:

💡 از سرودخوانی‌های مشهور در استان بوشهر می‌توان به شروه‌خوانی اشاره کرد که در مایه دشتی، شوشتری، ترک و نوا خوانده می‌شود. این نوع سرودخوانی بیشتر در قالب دوبیتی‌های عاشقانه است که در مورد وصل و فراق و وصف معشوق سروده می‌شود. از دیگر سرودخوانی‌های استان می‌توان به چاووشی‌خوانی اشاره کرد که برای بدرقه یا استقبال زائران مکان‌های مقدس خوانده می‌شود. این آواز شباهت زیادی به نغمه‌ها در دستگاه چهارگاه از موسیقی ردیف ایرانی دارد. دو آوازخوانی شاد دیگری که در استان شهرت دارد و در هم‌نشینی‌های شبانه یا مراسم‌های بزم و شادی اجرا می‌شود خیام‌خوانی و بیت‌خوانی است. علت نام گذاری خیام‌خوانی، خواندن رباعی‌های حکیم عمر خیام نیشابوری در این نوع موسیقی است. البته گاهی اوقات شعرهای شاعران بنام دیگر یا شعرها و ترانه‌های محلی نیز در این نوع موسیقی خوانده می‌شود اما این شعرها توسط خواننده بر وزن رباعی‌های خیام خوانده می‌شود. به خیام‌خوانی «شکی» یا «شکی خوانی» نیز می‌گویند. نِیمه‌خوانی بوشهری نمونه دیگر آوازخوانی در بوشهر است.