در علم منطق، اصطلاح «ذاتی علوم» به معنا و مفهوم خاصی به کار رفته است. این اصطلاح به عَرَضی اشاره دارد که یا بدون واسطه، یا از طریق جزء مساوی معروض، یا از طریق جزء اعم معروض، و یا از طریق خارج مساوی معروض، به موضوع مربوط میشود. به عبارت دیگر، «ذاتی» صفتی است که برای عَرَض به کار میرود و نشاندهنده این است که آن عَرَض مستقیماً یا به واسطه روابط منطقی مشخص با موضوع علم مرتبط است. این مفهوم در منطق به تمایز میان علوم و بررسی دقیق موضوعات آنها کمک میکند و زمینه را برای تحلیل استدلالها و قیاسها فراهم میسازد.
تمایز میان علوم در مشهورترین دیدگاهها بر اساس موضوع هر علم صورت میگیرد. منظور از «موضوع» هر علمی، همان چیزی است که در آن علم مورد بررسی قرار میگیرد و دانشمند در آن علم، به تحلیل اعراض ذاتی موضوع میپردازد. بنابراین، وقتی سخن از «ذاتی» در علوم به میان میآید، منظور صفتی است که بر عَرَض منطبق است و با ویژگیهای موضوع به طور مستقیم مرتبط است. این عَرَض ذاتی در منطق کلاسیک، مقابل «عرض غریب» قرار دارد و نقش مهمی در دستهبندی و شناخت روابط منطقی بین مفاهیم ایفا میکند.
در باب حمل و عروض، مراد از «عرض» محمولی است که خارج از شیء وجود دارد و بر آن شیء حمل میشود (هو المحمول علی الشیء الخارج عنه). به بیان دیگر، عرض چیزی است که به صورت مستقیم یا غیرمستقیم بر موضوع تحمیل یا نسبت داده میشود و شناخت آن به فهم دقیق رابطه بین موضوع و محمول کمک میکند. در تحلیل منطقی، توجه به این تمایز میان عَرَض ذاتی و غریب، و همچنین نحوه حمل و عروض، از اهمیت بالایی برخوردار است و مبنای بسیاری از استدلالها و قیاسهای منطقی به شمار میرود.