دریغ خوار

دریغخوار. [ دِ / دَ خوا / خا ] ( نف مرکب ) دریغخوارنده. حسیر. متحسر.متأسف. ملهوف. ( یادداشت مرحوم دهخدا ). و رجوع به دریغ خوردن شود.

دریغ خوارنده. متاسف

💡 رفتی و بر همه چه کوفه چه شام آمد راست خواری کوچه و رسوائی بازار دریغ

💡 گل عذار تو در خاک گشت خوار دریغ خط غبار تو در قبر شد غبار دریغ

💡 دریغ آن های و هوی باده خواران که خوردی کوب از آن رعدبهاران

💡 از هر غمت به داغ جوانان که سوخت سخت شد خواری اسیری ما سخت تر دریغ

💡 وحشی آن عربده‌جو کُشت به خواری ما را قدر عشّاقِ جگرخوار ندانست دریغ

💡 خاقانی عزیز سخن بودم ای دریغ آخر چه اوفتاد که خوار اوفتاده‌ایم