ثنویت در قران

[ویکی فقه] ثنویت در قرآن. ثنویت: دو مبدا انگاری برای آفرینش می باشد
واژه ثنویت مصدری جعلی و مشتق از ثنوی به معنای منسوب به اثنین است.
← در اصطلاح منابع فرق و مذاهب
در نگاهی کلی ثنویت به سه نوع دوگانه گرایی بخش پذیر است: ا. اعتقاد به دو واجب الوجود مستقل و غیر وابسته. ب. گرایش به دو منشا مستقل که هر یک موجوداتی را آفریده یا بیافریند. ج. عقیده به دو موجودی که هر یک به طور مستقل پرورش و تدبیر امور عالم یا بخشی از آن را بر عهده داشته باشد.
پیشینه ثنویت
آموزه ثنویت در میان بیشتر اقوام باستان به نوعی پیرو داشته است. تضاد Maya با Atmanدر ادیان هندی و Yinبا Yang در ادیان چینی و اهورامزدا با اهریمن در ادیان ایرانی از نمونه های شاخص آن اند. گونه های دیگر آن نیز در میان مصریان، یونانیان، بومیان امریکای شمالی
...

💡 به نظر مطهری، از گذشته تا به امروز، ادبا و شعرا، جایی به شوخی و جایی به جد، از شر سخن گفته‌اند. او عمر خیام را از جمله معدود شعرایی می‌داند که جسارت بیشتری داشته و مسئولیت مصائب عالم هستی را نه به گردن روزگار و چرخ و فلک، بلکه به گردن عاملی بالاتر (خدا) انداخته‌اند. مطهری همچنین وجود شر در عالم را منشأ پیدایش ایده ثنویت در ایران باستان، به‌عنوان فکری نیمه فلسفی و نیمه مذهبی، می‌داند.

💡 یهودیت دین یگانه‌پرستی است و پیدا کردن مواردی از ثنویت در آن نادر است. اما در طومارهای دریای مرده، به ویژه در متنی که به دستورالعمل انضباطی شهرت دارد، از تقابل دو نیروی خیر و شر، یعنی شاهزاده نور و شاهزاده تاریکی سخن به میان آمده‌است. این دو هیچ نقشی در آفرینش ندارند بلکه تنها تجسم دو اصل اخلاقی خیر و شر هستند.