تسبیح در احادیث

[ویکی فقه] در احادیث، تسبیح با اهمیت شمرده شده و، مانند تحمید و تکبیر و تهلیل، از جمله اذکاری است که گفتن آن به مسلمانان توصیه شده است. مصدر مَنحوتِ (تراشیده شده) سبحان اللّه، «سَبْحَلَه» است، نظیر بَسمَله و حَمدَلَه.
بنا بر حدیثی از پیامبر اکرم، تسبیح یکی از اذکاری است که خداوند آن را بر گزیده است و در احادیث برای آن اجر و ثواب بسیاری ذکر شده است.
تسبیح عملی
از برخی احادیث چنین برداشت می شود که تسبیح منحصر به ذکر زبانی نیست، بلکه انجام دادن برخی کارها و نفس برخی احوال نیز تسبیح به شمار می آید، از جمله: تعلیم و تعلم، تنفس و سکوت و خواب روزه دار، تضرع و نَفَس کسی که در غم ائمه اطهار باشد.
شرائط
گفته شده است که تسبیح باید باتوجه به عظمت خدا و حضور آن در قلب باشد تا قلبِ تسبیح کننده خاشع شود و خداوند نیز تسبیح کنندگان را یاری می کند.
ذکر موجودات
...

💡 به گرد اندرون قدسیان را همه سرودشان به تسبیح در زمزمه

💡 پیاله برکف و تسبیح همراه می و تسبیح در یک دور گردان

💡 این آن قلندر است که در من یزید او تسبیح در حمایت زنار آمده

💡 صائب از بس چرخ در کارم گره افکنده است رشته تسبیح در تاب است از زنار من

💡 ز قید صد گره در یک گره می‌افکند خود را کسی کز حلقه تسبیح در زنار می‌آید

💡 ز زهد خشک چون تسبیح در دل صد گره دارم به جامی قبضه خاک مرا دامان صحرا کن