تسبیح و تقدیس

[ویکی فقه] تسبیح و تقدیس، دو اصطلاح عرفانی می باشد.
هر دو بر گرفته از آیه ۳۰ سوره بقره و ذکر «سبوحٌ قُدّوسٌ رَبُّ الملائکةِ و الروحِ».
معنای تسبیح در عرفان
تسبیح در عرفان، غالباً به معنای تنزیه و بی عیب خواندن و پاک شمردن حق است از کلیه صفات آفریدگان و از هر چه در وهم و خیال در آید. گاه نیز به معنای شناورشدن در اسرار جلال حق به کار رفته است.
معنای تقدیس
تقدیس، به معنای پاک دانستن، تا قبل از ابن عربی همراه با تسبیح یا تنزیه و به همان معنای تسبیح به کار می رفت تنزیه حق در تسبیح و تقدیس، مآلاً به انکار ذات و صفات برای تسبیح و تقدیس کننده می انجامد.
معنای تسبیح و تقدیس در آثار ابن عربی
...

💡 ثُمَّ قُلْنا لِلْمَلائِکَةِ اسْجُدُوا لِآدَمَ فریشتگان را فرمودند که آدم را سجود کنید. سرش آنست که فریشتگان بچشم تعظیم در آن عبادت بی‌فترت خود می‌نگرستند، و تسبیح و تقدیس خویش را وزنی تمام مینهادند، و لهذا قالوا: وَ نَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِکَ وَ نُقَدِّسُ لَکَ.

💡 جمله را تسبیح و تقدیس خدا فهمد او گرچه نمی فهمیم ما

💡 در آن ساعت که ملعون گشت ابلیس زبان بگشاد در تسبیح و تقدیس

💡 لب پر از تسبیح و تقدیس و ثنا چهره پرخون از خجالت وز حیا

💡 دل پاکش پر از تسبیح و تقدیس چو جان عیسی و چون قلب ادریس