اصحاب عقبه ٔ او

اصحاب عقبه اولی. [ اَ ب ِ ع َ ق َ ب َ ی ِ لا ] ( اِخ ) مقریزی ذیل اصحاب عقبه اولی آرد: آنگاه پیامبر ( ص ) در عقبه منی هنگام موسم با شش تن ملاقات کرد که همه ٔآنان از خزرج بشمار میرفتند و به تراشیدن سر خود مشغول بودند. پیامبر نزد آنان بنشست و آنان را به خدا دعوت کرد و قرآن را بر ایشان بخواند. آن گروه به یکدیگر گفتند: او پیامبریست که یهود شما را به وی وعده داده است، پس البته دیگران نباید بر شما سبقت گیرند،از اینرو دعوت پیامبر را اجابت کردند و به خدا و رسول او ایمان آوردند و گفته وی را تصدیق کردند و آنان عبارت بودند از: ابوامامة اسعدبن زرارةبن عدس بن ثعلبةبن غنم بن مالک بن نجار، و عوف بن حارث بن رفاعةبن حارث بن سوادبن مالک بن غنم ( و او را عوف بن عفراء نیز گویند )، و رافعبن مالک بن عجلان بن عمروبن عامربن زریق و قطبةبن عامربن حدیدة ( و او را قطبةبن عمروبن حدیده نیز گویند )بن عمروبن سوادبن غنم بن کعب بن خزرج، و عقبةبن عامربن نابی بن حرام، وجابربن عبداﷲبن رئاب بن نعمان بن سنان بن عبیدبن عدی بن غنم بن کعب بن سلمه. ( از امتاع الاسماع ص 32 ). و رجوع به اصحاب عقبه ثانی شود.

💡 735- اصحاب صحيفه: در اصطلاح علمرجال به چهارده تن از اصحاب عقبه و بيست تن از ديگر اصحاب گفته مى شود كهصحيفه اى در منع خلافت على عليه السلام نوشتند و بر سر آن موضوع با يكديگرپيمان بستند.

💡 مقريزى از ابن قتيبه، اسامى اصحاب عقبه را بدين ترتيبنقل مى كند: