دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] باخَرْزی، ابوالمفاخر یحیی بن احمد (د ۷۳۶ق / ۱۳۳۶م )، از مشایخ عارفان کبرویه، و نواده شیخ ابوالمعالی باخرزی (ه م ) است.
ابوالمفاخر ظاهراً در کرمان به دنیا آمد و نخستین استاد و مرشد او پدرش شیخ احمد بود که از وی خرقه گرفت.
مشایخ صوفیه
باخرزی پس از مرگ پدر در ۶۹۶ق به سیر و سیاحت در ایران و شام و مصر پرداخت و از بسیاری از مشایخ صوفیه، محدثان و مفسران شهرها، چون شیخ فخرالدین مجندری (مجندرانی ) در تبریز، شیخ کمال الدین عذری در قاهره، و شیخ حسام الدین رومی در قدس تلقین ذکر و خرقه و اجازه روایت یافت، و کتابهای مهم صوفیه چون مصابیح، عوارف المعارف و فصوص الحکم و آثار ابن سبعین را نزد آنان خواند. وی سرانجام در ۷۱۲ق به بخارا رفت و در خانقاه جدش ابوالمعالی سیف الدین در محله فتح آباد ساکن شد و به ارشاد و تعلیم پرداخت.
منزلت و عظمت
وصف ابن بطوطه از خانقاه و ضیافت شیخ که او را بعد از ۷۳۰ق در بخارا دیده، و شبی را درخانقاهش به سر برده است، نشانگر منزلت و عظمت باخرزی و گستره نفوذ اوست. علاوه بر آن، «وقف نامه » ای را که ابوالمفاخر از اوقاف خویش ترتیب داده، نیز گویای نفوذ خاندان باخرزی در آنجاست. روستاها، زمینها و آبادیهای بسیاری جزو موقوفات این «وقف نامه » است او پس از خود، سرپرستی آن موقوفات را به حاجی عبدالله ابن محمد و اخی عبدالصمد بن حسن فتح آبادی واگذار کرد.
وفات
...