ابراهیم بن عمر جعبری

[ویکی فقه] جَعبَری، برهان الدین ابراهیم بن عمر، عالم قرائت و دانشمند ذوفنون شافعی مذهب در قرن هفتم و هشتم بود.
وی در حدود سال ۶۴۰، در قلعه جَعْبَر به دنیا آمد.
عبدالرحیم بن حسن اسنوی، طبقات الشافعیة، ج ۱، ص ۱۸۶، چاپ کمال یوسف حوت، بیروت ۱۴۰۷/۱۹۸۷.
(۱) ابن تغری بردی، المنهل الصافی، چاپ محمد محمدامین، قاهره ۱۹۸۴.(۲) ابن جزری، غایة النهایة فی طبقات القرّاء، چاپ برگشترسر، قاهره.(۳) ابن حجر عسقلانی، الدرر الکامنة فی اعیان المائة الثامنة، چاپ محمد سید جاد الحق، قاهره ۱۳۸۵/۱۹۶۶.(۴) ابن شاکر کتبی، فوات الوفیات، چاپ احسان عباس، بیروت ۱۹۷۳ـ۱۹۷۴.(۵) ابن قاضی شهبه، طبقات الشافعیة، چاپ حافظ عبدالعلیم خان، حیدرآباد دکن ۱۳۹۸ـ۱۴۰۰/ ۱۹۷۸ـ۱۹۸۰.(۶) ابن کثیر، البدایة و النهایة، چاپ احمد ابوملحم و دیگران، بیروت ۱۴۰۷/۱۹۸۷.(۷) ابن وردی، تاریخ ابن وردی، نجف ۱۳۸۹/۱۹۶۹.(۸) اسماعیل بن علی ابوالفداء، المختصر فی أخبار البشر، چاپ محمد زینهم محمد عزب و یحیی سید حسین، قاهره ۱۹۹۹.(۹) عبدالرحیم بن حسن اسنوی، طبقات الشافعیة، چاپ کمال یوسف حوت، بیروت ۱۴۰۷/۱۹۸۷.(۱۰) اسماعیل بغدادی، هدیة العارفین، در حاجی خلیفه، ج ۵.(۱۱) ابراهیم بن عمر جعبری، رسوخ الاحبار فی منسوخ الاخبار، چاپ حسن محمد مقبولی اهدل، بیروت ۱۴۰۹/۱۹۸۸.(۱۲) مجیرالدین عبدالرحمان بن محمد حنبلی، الانس الجلیل بتاریخ القدس و الخلیل، نجف ۱۳۸۶/۱۹۶۶، چاپ افست قم ۱۳۶۸ ش.(۱۳) محمدبن احمد ذهبی، معجم شیوخ الذهبی، چاپ روحیه عبدالرحمان سیوفی، بیروت ۱۴۱۰/۱۹۹۰.(۱۴) یوسف الیان سرکیس، معجم المطبوعات العربیة و المعرّبة، قاهره ۱۳۴۶/۱۹۲۸، چاپ افست قم ۱۴۱۰.(۱۵) محمدبن مکی شهید اول، الدروس الشرعیة فی فقه الامامیة، قم ۱۴۱۲ـ۱۴۱۴.(۱۶) صفدی.(۱۷) محیی الدین عطیه، صلاح الدین حفنی و محمد خیر رمضان یوسف، دلیل مؤلفات الحدیث الشریف المطبوعة القدیمة و الحدیثة، بیروت ۱۴۱۶/۱۹۹۵.(۱۸) محمدبن جابر وادی آشی، برنامج الوادی آشی، چاپ محمد محفوظ، بیروت ۱۹۸۲.(۱۹) عبدالله بن اسعد یافعی، مرآة الجنان و عبرة الیقظان، بیروت ۱۴۱۷/۱۹۹۷.

💡 ماجراى تبليغ سوره برائت در صحيح ترمذى و تفسير طبرى و خصائص ‍ نسائى ومستدرك الصحيحين حاكم و ديگر مصادر، از قول اصحابى چون انس بن مالك و ابن عباس وسعد بن ابى وقاص و عبدالله بن عمر و ابوسعيد خدرى و عمر بن ميمون و على بنابيطالب (753) و ابوبكر آمده است كه ما در اينجا روايت شخص امام (ع ) را كه در مسنداحمد بن حنبل و از زبان حضرتش آمده است نقل مى كنيم:

💡 او با پنجاه سوار به طرف كوفه حركت كردند، تا نزديك مقر فرماندهى زيد (عليهالسلام ) كه محله اى بود به نام جبانه سالم رسيدند، و وضعيت و عده ياران زيد را ازنزديك مشاهده كردند و به طرف حيره بازگشتند و يوسف بن عمر را در جريان اوضاعقرار دادند.(455)

💡 يوسف بن عمر از آن زمان، حساس تر شد و با تمام تلاش در پى يافتن زيد برآمد.زيدبن على عليه السّلام با ارسال نمايندگانى به برخى از شهرهاى ديگر، مانند مدائن، بصره، واسط، موصل، خراسان، رى و جزيره، شيعيان اين مناطق را به قيام ضد اموىدعوت كرد.

💡 حديث: 2 ابى رحمه اللهقال حدثنى على به ابراهيم بن هشم عن ابيه عن محمد بن عمر عن موسى بن ابراهيم عنابى الحسن الاول عليه السلام قال سمعته يقول ما حسن الله خلق عبد و لا خلقه الا استحيىان يطعم لحمهيوم القيامه النار.

💡 گفت: (براى آنكه معين بر فساد دين خود نباشد و به اين، بصيرت پيدا نكنند و اين كهمن اقرار كردم براى تو به اين اوصاف، براى آن است كه من مردى هستم از فرزندانهارون بن عمران و مؤ منم به محمّد صلى الله عليه و آله، پنهان مى كنم ايمان خود را ازخواص ‍ خود، از يهودانى كه اظهار نمى كنم براى ايشان اسلام را و هرگز اظهار نخواهمكرد بعد از تو براى احدى تا آنكه بميرم.)

💡 ابن ابى الحديد مى گويد: اصحاب ما گفته اند كه ام المؤ منين عايشه نيز حديثمنقول از عبداللّه بن عمر را انكار نمود و گفت: ابو عبدالرحمن (كنيه ابن عمر) خطا كردهاست چنانكه در خبر كشته شدگان ((بدر)) خطا نموده است.