صیداء

صیداء. [ ص َ ] ( ع اِ ) زمین درشت. || سنگ که از وی دیگ سازند. ( منتهی الارب ).
صیداء. [ ص َ ] ( اِخ )شهری است در لبنان بر کنار دریا در 45 هزارگزی بیروت و نوزده هزار تن سکنه دارد. یکی از مراکز زراعت و تجارت انواع لیموها است. این شهر را فینیقیها بنا کردند. و در قرنهای 10 تا 13 قبل از میلاد یکی از مراکز مهم بحریه بود. آشوریان این شهر را بسال 840 ق.م. فتح کردند و بسال 677 ق.م. ویران ساختند، آنگاه تحت نفوذ بابلیان و سپس در تصرف ایرانیان درآمد. بسال 333 ق.م. اسکندر آنرا تصرف کرد، سپس سلوکی ها و رومیها و بیزانس ها بر آن شهر حکمفرمائی کردند. بسال 677 م. یزید آن را فتح کرد و بسال 1111 م. صلیبی ها بر آن دست یافتند. مسلمانان بسال 1291 م. آن را بگرفتند و استحکامات آنرا ویران کردند، سپس امیر فخرالدین بنای آنرا تجدید کرد. بسال 1837م. زلزله آنرا خراب ساخت و سلیمان پاشا بنای آنرا تجدید کرد اخیراً بخاطر تأسیس پالایشگاه در ناحیه جنوبی آن اهمیتی یافته است. ( المنجد فی الادب والعلم ). رجوع به قاموس کتاب مقدس شود.
صیداء. [ ص َ ] ( اِخ )شهری است در حوران. ( منتهی الارب ) ( معجم البلدان ).
صیداء. [ ص َ ]( اِخ ) چاهی است. لغتی است در صدآء. ( منتهی الارب ).
صیداء. [ ص َ ] ( اِخ ) نام زنی است که ذوالرمه بدو تشبیب کرده است. ( منتهی الارب ).

💡 در بعضی از گزارش‌ها وی را مردی شریف، شجاع و مخلص خاندان محمد بن عبدالله معرفی کرده‌اند. کمیت اسدی در شعری وی را شیخ بنی صیداء دانسته‌است.

💡 نام کامل وی «قیس بن مسهر بن خلید بن جندب بن منقذ بن جسر بن نکرة بن صیداء» است. قبیله قیس به بنی صیدا معروف بودند، بنی صیداء طایفه‌ای از بنی اسد به‌شمار می‌آمد، بدین جهت در بعضی از منابع، وی جزء شهدای بنی اسد به‌شمار آمده‌است. از آنجا که نام یکی از اجداد او نکره است وی را قیس بن مسهر نکری نیز گفته‌اند.