لغت نامه دهخدا
سنگ سماق. [ س َ گ ِ س ُ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) گونه ای از سنگ های آذرین که دارای بلورهای بزرگ و کوچک از کوارتز و پیروکسن و آمفیبول و میکا میباشد. سنگی است سخت و متمایل بصورتی یا سبز است ( رنگش بسته بعناصر متشکله اش متغیّر است )، و چون استقامت و سختی و خشونت جالب توجه دارد در پی ابنیه و ستونهای سنگی عمارات و همچنین ساختن سنگ آسیا بکار میرود. سنگ سماک. ( فرهنگ فارسی معین ).