الاق

الاق. [ اُ ]( اِ ) الاغ. پیک. قاصد: چون میاجق را از این حال خبر شد الاقی بدوانید و خوارزمشاه را بیاگاهانید. ( راحةالصدور، چ اقبال، ص 382 ). رجوع به الاغ شود.
الاق. [ اُ ] ( اِخ ) کوهی است به تیه از سرزمین مصر از ناحیت هامَة. ( معجم البلدان ).
الاق. [ اُ ] ( ع اِ ) برق کاذب بی باران. || ( مص ) درخشیدن برق و نباریدن. ( منتهی الارب ).
الاق. [ اَل ْ لا ] ( ع ص ) برق درخشنده و نبارنده. ( منتهی الارب ).

( اسم ) الاغ.
برق درخشنده و نبارنده.

💡 سلتان بگ، قلعچه، رگگ، زرسنگ، زردگ برنه، کدلگ، ولتگ، و سنب الاق.

💡 بر آئین الاقان یک شب از شهر رسید آنجا که بد شه زادهٔ دهر