قرآن کریم، کتاب هدایت الهی، مؤمنان را قویاً به اعتصام به حبلالله فرا میخواند؛ این فرمان به صراحت در آیه شریفۀ «وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعًا وَلَا تَفَرَّقُوا...» بیان شده است. این دستور الهی، بنیان اصلی وحدت جامعه ایمانی و پرهیز از هرگونه تفرقه و واگرایی است. واژۀ اعتصام به معنای چنگ زدن محکم و استوار است، و حبلالله یا ریسمان الهی، نمادی از واسطهای است که انسان را از سقوط در گمراهی بازداشته و به سعادت متصل میسازد. این دعوت به تمسک جمعی، تأکیدی است بر این اصل بنیادین که حفظ پیوند با مبدأ هستی و پرهیز از شکافهای اجتماعی، از واجبات اساسی دین محسوب میشود.
درباره مراد دقیق از حبلالله، میان مفسران بزرگ اسلامی تفاسیر متعددی وجود دارد که هر کدام بر جنبهای از حقیقت دین تأکید دارند. برخی از مفسران، «حبلالله» را به طور مشخص به قرآن کریم تفسیر کردهاند، چرا که کلام خداوند مستقیماً راهنمای بشر است. دستهای دیگر، این ریسمان را مصداق اسلام به مثابه دین کامل و جامع میدانند. اما تفسیری عمیقتر و مورد تأکید در روایات اهل بیت، آن را به اهل بیت پیامبر و ائمه معصومین اطلاق میکند که به عنوان مفسران حقیقی شریعت و مبیّنان قرآن، واسطۀ فیض الهی برای هدایت مردم هستند.
