لغت نامه دهخدا
استرابن. [ اِ ب ُ ] ( اِخ ) استرابون. استرابو. جغرافی دان معروف یونان. مولد وی در حدود 50 ق. م. در آمازی از کاپادوکیه از ایالات آسیای صغیر. وی چندی در مدارس مختلفه آسیای صغیر به کسب علوم پرداخت و سپس به مصر سفر کرد و چندی در اسکندریه به مطالعه آثار جغرافیائی اِراتستنس و پوزوُنیوس وغیره مشغول گردید و از آنجا مجدداً به آسیای صغیر سفر کرد و سپس بیونان و صقلیه و ایطالیا رفت و چندی در شهر روم اقامت گزید. جغرافیای معروف او که مشتمل بر 17 کتاب است ظاهراً متمّم کتاب دیگر او موسوم به «حوادث تاریخی » بوده که اکنون مفقود است. از کتاب استرابن راجع به اسپانی و ایطالیا و آسیای صغیر و هندوستان قدیم معلومات مفید میتوان بدست آورد. استرابن درزمان تیبریوس دوّمین امپراطور روم ( 14 - 37 م. ) درگذشته است. ( فرهنگ تمدن قدیم: استرابو ). از تألیف استرابن راجع به ایران نیز اطلاعات مفیدی بدست می آید.