پتانسیل پس همایه ای مهاری

«پتانسیل پس‌همایه‌ای مهاری» یک اصطلاح در علوم اعصاب است که به تغییری کوچک در ولتاژ غشای یک نورون پس از دریافت پیام عصبی گفته می‌شود. این تغییر زمانی رخ می‌دهد که یک ناقل عصبی مهاری به گیرنده‌های نورون بعدی متصل شود. در نتیجه این اتصال، غشای نورون بیش‌قطبیده می‌شود، یعنی بار منفی داخل سلول بیشتر از حالت عادی می‌گردد. این بیش‌قطبی شدن باعث می‌شود نورون سخت‌تر بتواند پیام عصبی جدیدی تولید کند. به بیان ساده، این پدیده مانند ترمز عمل می‌کند و احتمال شلیک شدن نورون را کاهش می‌دهد. به همین دلیل به آن «مهاری» گفته می‌شود، چون فعالیت نورون را کم می‌کند. این فرایند معمولاً در ناحیه‌ای بسیار کوچک از غشای نورون رخ می‌دهد و اثر آن موضعی است. وجود چنین پتانسیلی برای تنظیم و تعادل شبکه‌های عصبی ضروری است. اگر فقط پیام‌های تحریکی وجود داشت، مغز دچار فعالیت بیش‌ازحد و بی‌نظم می‌شد. بنابراین پتانسیل پس‌همایه‌ای مهاری نقش مهمی در کنترل، آرام‌سازی و هماهنگی فعالیت نورون‌ها دارد.