اجماع مسلمین

[ویکی فقه] اجماع مسلمین به اتفاق نظر همه مسلمانان یک عصر بر امری دینی اطلاق می شود.
اجماع مسلمین به معنای اتفاق همه مسلمانان یک عصر بر امری از امور دینی است؛ یعنی حتی یک نفر از مسلمانان در این مورد مخالف نیست.
مستند اجماع مسلمین
مستند این اجماع نزد اهل سنت حدیث «لا تجتمع امتی علی خطاء؛ امت من برخطا اجتماع نمی کنند» می باشد. از نظر شیعه، چون از اجتماع همه مسلمانان یک عصر، رأی امام معصوم (علیه السلام) به دست می آید، این اجماع نیز حجت است.
نکته
اصطلاح «اجماع مسلمین»، با توجه به آن که کلمه « اجماع » به «مسلمین» اضافه شده است، ظهور در آن دارد که امام معصوم (علیه السلام) نیز در ضمن مجمعین است؛ ولی این ظهور از اصطلاح «اجماع علمای ما» و « اجماع اصحاب ما» و «اجماع فقهای ما» به دست نمی آید.

💡 این مساله یکی از اعتقادات مسلمان‌ها و از اصول پنج گانه مکتب اعتزال است. اشاعره بر این مطلب که وعد و وعید را خدا بر خود واجب کرده است معتقد هستند. زمانی به کسانی که به منزله بین المنزلتین و وعد و وعید معتقد بودند معتزله می گفتند. وعد به معنی نوید و پاداش است و وعید به معنی تهدید به کیفر است. عقیده معتزله این است که همانطوری‌که خدا در نویدها و پاداشها به حکم "ان الله لا یخلف المیعاد" وعده خلافی نمی‌کند و محال است‌خلف وعده نماید (این جهت مورد اتفاق و اجماع مسلمین است) همچنین در زمینه کیفرها نیز تخلف نمی‌کند. علیهذا تمام وعیدهایی که در مورد فساق و فجار شده‌است که مثلاً ظالم چنین عذاب می‌کشد، دروغگو چنان و شرابخوار چنان، بدون تخلف عملی خواهد شد، مگر آنکه قبلاً در دنیا توبه کرده باشند! علیهذا مغفرت بدون توبه محال است. معتزله معتقدند که مغفرت بدون توبه مستلزم خلف وعید است و خلف وعید مانند خلف وعده قبیح و محال است. علیهذا عقیده خاص معتزله در مورد وعد و وعیدها به مسئله مغفرت مربوط می‌شود و از عقیده آن‌ها در مورد حسن و قبح عقلی ناشی می‌گردد.