لغت شناس

لغت شناس. [ ل ُ غ َ ش ِ ] ( نف مرکب ) لغت دان. زبان دان: این مرد را طوطیی بود سخنسرای و صادق و لغت شناس و ناطق. ( سندبادنامه ص 86 ).

آن که لغت بشناسد، آن که لغات یک زبان و معانی آن ها را بداند.

( صفت ) ۱- آنکه از هویت و معانی لغات آگاه است عالم لغت شناسی. ۲- زبان دان: این مرد را طوطیی بود سخن سرا ی و صادق و لغت شناس و ناطق

{philologist} [باستان شناسی، زبان شناسی] فرد متخصص در فقه اللغه

💡 يكى از لغت شناسان مى گويد: لفظ: (بس ) فارسى است و عامه مردم (عربى زبان )آن را به كار مى گيرند و در آن تصرف كرده، (بسك ) و (بسى ) مى گويند وفارسى زبانان، در اين معنى جز آن، كلمه ديگرى ندارند، در حالى كه عربها به جاىآن، از (حسب )، (بجل )، (قط) (به نحقيف طاء) و (اكفف ) و (ناهيك ) و (كافيك ) و(مه ) و (مهلا) و (اقطع ) و (اكتف ) استفاده مى كنند.

💡 (در عربى تعدادى واژه هست كه معنى محبت مى دهد: حب، ولع، عزم، عشق، قرم وامثال اينها. اما هر كدام از اين واژگان يك مرحله ازمراحل محبت را مى رسانند، لذا معنا و مكان (ود) و جاى (حب ) معين است. كاربرد (شغف) هم همين طور و... لغت شناسان مى گويند (شغف ) آن محبتى است كه محب از رسوايىترس ندارد و مى گويد هر چه باداباد. قرآن اين گونه ظرايف را بدقت رعايت مى كند.)

💡 الف - اينكه گفته اند: صدقات رسول خدا، اين اصطلاحى است كه دانشمندان مكتبخلفا، از محدثان و مورخان و فقها و لغت شناسان و ديگران، درباره ما تركرسول خدا از اموال و املاك به كار مى برند و مستند ايشان روايتى است كه تنها شخصابوبكر راوى آن است و گفته: شنيدم پيغمبر خدا فرمود: ما ترك ما صدقه است.

💡 از جمله القاب آن حضرت حنيف بود كه لغت شناسان آن را به ثابت در دين مستقيم، جـويـاى ديـن حـق، پـايـدار در ديـن و امـثـال ايـن هـا معنى كرده اند. اوّاه به كسىگويند كه با آه و ناله، خشيت و خوف خود را از خداى تعالى اظهار كند. هم چنين در رواياتاوّاه را پردُعا و پُرگريه معنى كرده اند.

💡 در ادامه، تلاش علماى غير عرب و به ويژه علما و دانشمندان شبه قاره هند و سهم گستردهآنها در تكوين، گسترش و پالايش علوم و معارف اسلامى را ستود و به صورتى ويژهاز علامه سيد مرتضى الزبيدى لغت شناس دانشمند و مؤ لف تاج العروس شرح القاموسمتوفى سال 1205 ه نام برد و اظهار داشت كه اسلام يك دين جهانى است و با هر گونهحد و مرز جغرافياى يا تفاوتهاى اقليمى و قومى بيگانه است.