فال حافظ

رجوع شود به:فالگیری

[ویکی فقه] فال زدن و مشورت خواستن از کتاب های مورد احترام و علاقه عامه، چون کتاب های دینی و دیوان شاعران، سنّتی دیرینه است.
در قلمرو زبان فارسی (ایران فرهنگی)، غیر از قرآن که با آن استخاره می کنند، برای فال زدن بیش از هر کتاب دیگری، از دیوان حافظ استفاده می شود. در خود دیوان حافظ نیز بارها به اصطلاحِ فال زدن اشاره شده است.
تاریخچه
ظاهراً فال گرفتن از دیوان حافظ، از مدت کوتاهی پس از درگذشت او رایج شده است (بنا بر قولی، شروع تفأل به دیوان حافظ، به ماجرای امتناع عده ای از نماز گزاردن بر جنازه او باز می گردد ). از حدود هفتاد سال پس از درگذشت حافظ، گزارش هایی از فال زدن به دیوان او در متون رسمی تاریخی آمده است. از دوره صفویه به بعد، درباره تفأل به دیوان حافظ، حکایت های بسیار و بعضآ شگفت آوری پیوسته نقل می شده است که برخی از آن ها سخت مشهورند. حسین کفوی در اواخر قرن دهم، قریب به ۱۴۰ حکایت از این دست را در کتابی به ترکی گرد آورد و نویسندگان دیگر ترک، شرح هایی نیز بر آن ها نگاشتند. در رساله لطیفه غیبی اثر محمد بن محمد دارابی، از معاصران شاه عباس دوم صفوی، نیز حکایاتی از این دست آمده است.
باور عامیانه
باور عامیانه ایرانیان بر آن بود که حافظ از نیت و نیاز همگان خبر دارد و از همین روست که او را لسان الغیب خوانده اند.
در عصر حاضر
...

💡 متقاضیان فال حافظ بیشتر دختران و پسران جوانی هستند که در طلب عشق و در جستجوی یافتن دلیلی برای ادامه عشق خود هستند.

💡 از آثار موسیقایی نیاکوثری می‌توان به خوارزمی، سپیدار، فال حافظ، شور آفرین، پسین دلگشا، بر بال عقاب، قطعه شیراز، پیش‌درآمد و چهار مضراب دشتی و … اشاره کرد که جملگی به تأیید صاحبنظران موسیقی در ردیف آثار برجسته موسیقی ملی می‌باشد.

💡 مردم مازندران علاوه بر فال حافظ، یک فال جالب با گردو نیز در شب چله می‌گیرند. یکی دیگر از شیوه‌های جالب فال گرفتن در مازندران «فالگوش ایستادن» است.