غلغلی

غلغلی. [ غ ِ غ ِ ] ( اِ ) به معنی غِلغِلَک. رجوع به غلغلک شود.

( اسم ) جنبانیدن انگشتان در زیر بغل کسی و خاریدن پهلوها و کف پای کسی چندان که وی بی اختیار به خنده افتد.

💡 گرفته نور شرعش قاف تا قاف فکنده غلغلی در نون ودر کاف

💡 فتاده غلغلی امشب در افلاک تمامت اختران افتاده در خاک

💡 دی بوستان خرم و صحرای لاله‌زار وز بانگ مرغ در چمن افتاده غلغلی

💡 هر بلبلی ز داغ گلی با هزار، شور افکنده غلغلی که گلم رفته از میان

💡 شاه و لشگر جمله رفتند آن زمان غلغلی افتاد زیشان در جهان

💡 یک کرشمه کرده فضلت با بنی آدم وزان غلغلی درجان مشتی خاکیان انداخته