لغت نامه دهخدا
غرن. [ غ َ رَ ] ( اِ ) بانگ و دمدمه و نوحه در وقت گریستن. ( برهان قاطع )( آنندراج ). بانگ نوحه و گریستن. مخفف غرنگ. ( فرهنگ رشیدی ) ( آنندراج ). بانگ و دمدمه گریستن بود در گلو. ( فرهنگ اسدی ) ( از جهانگیری ) ( از اوبهی ):
دو دستم به سستی چو پوده پیاز
دو پایم معطل، دو دیده غرن.بوالعباس عباسی ( از فرهنگ اسدی ).ومعلوم نیست این بیت چگونه شاهد این معنی است و غرن که صفت دو دیده است چگونه معنی بانگ گریستن میدهد.
اگر نه تربیت و اصطناع شاه بدی
ملوک عصر بدندی همیشه جفت غرن.شمس فخری ( از رشیدی ) ( از آنندراج ) ( از جهانگیری ) ( از انجمن آرا ).|| گریه درگلو پیچیده. ( برهان قاطع ) ( آنندراج ).
غرن. [ غ َ رَ ] ( ع اِ ) مرغی است، یا عقاب، یا مرغی است شبیه عقاب. ج، اَغران. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). عقاب نر، راجز گوید: «قد عجبت من سهوم و غرن ». || غراب نر. || مرغ عقعق نر. ( اقرب الموارد ). || خرچنگ. ( منتهی الارب ). سرطان. ( اقرب الموارد ). || ( مص ) خشک شدن خمیر بر کاسه چوبین. ( از اقرب الموارد ).
غرن. [ غ َ رِ ] ( ع ص ) سست. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). ضعیف. ( اقرب الموارد ).
