عام و خاص مطلق

[ویکی فقه] دو لفظ، یکی شامل همه مصادیق دیگری، و دیگری شامل بخشی از مصادیق آن یکی را، عام و خاص مطلق می گویند.
اگر دو عنوان کلی به گونه ای باشد که یکی ( عام ) بر همه مصادیق دیگری صدق کند، ولی دیگری ( خاص ) فقط بر پاره ای از مصادیق اولی صدق نماید،آنها را عام و خاص مطلق می گویند، و رابطه میان مفاهیم آنها را عموم و خصوص مطلق می نامند؛ برای مثال، در " اکرم العلماء الا الفساق منهم " عنوان " عالم " اعم است از عالم عادل و فاسق و هر دو را شامل می گردد، ولی عنوان " عالم فاسق " فقط بر بعضی از افراد عام صادق است؛ بنابراین، عنوان عالم " عام مطلق " و عنوان " عالم فاسق " نسبت به آن " خاص" است و رابطه این دو را عموم و خصوص مطلق می گویند.

💡 به اين بيان كه گفتيم نبوت از نظر مصداق اعم از رسالت است، و معلوم است كه وقتىاعم موقوف شود اخص هم موقوف مى شود، چون موقوف شدن اعم مستلزم موقوف شدن اخصاست، و همانطور كه خواننده توجه فرمود نسبت بين رسالت و نبوت عام و خاص مطلق است، نه عام و خاص من وجه، (كه رسالت از يك نظر عام و از نظرى ديگر خاص و نبوت هماز يك نظر عام و از نظرى ديگر خاص باشد).