ستاره فشان

ستاره فشان. [ س ِ رَ / رِ ف َ / ف ِ ] ( نف مرکب ) کنایه از اشک فشان. ( آنندراج ). || گوهرزاد. گوهرریز:
چرخ مرا وقت ثنای تو گفت
تیر ملک نطق ستاره فشان.خاقانی. || درخشان. تابان:
چشمه خورشید را سراب شمارد
هر که ببیند رخ ستاره فشانش. صائب ( از آنندراج ).

کنایه از اشک فشان گوهر زا گوهر ریز

💡 در دیده ستاره فشان است نور فیض چندان که ممکن است ازین گل گلاب گیر

💡 زبان من شده از طبع من ستاره فشان دو چشم من شده اندر فلک ستاره شمر

💡 خورشید طلعتان صدف چشم پرگهر از چهره ستاره فشان تو می کنند

💡 نظاره کن بعرق آن رخ ستاره فشان را بروی ماه نکردی دگر نظاره ستاره

💡 چو ابر حاصل دریا به قطره گر بخشد شود ز شرم کرم جبهه اش ستاره فشان

💡 به مهر روی تو با دیده ستاره فشان نشسته شب همه شب در نظاره ما هم