زخه

( زخة ) زخة. [ زَخ ْ خ َ ] ( ع اِ ) کینه و خشم. ( منتهی الارب ). کینه. ج، زخات. ( مهذب الاسماء ). خشم و کین. صخر گوید:
فلا تقعدن علی زخة
و تضمر فی القلب وجداً وخیفا.( از مقاییس اللغة ج 3 ص 7 ) ( از محیطالمحیط ).|| زن. ج، زخات. ( مهذب الاسماء ). مزخه و زخة، زن را گویند. ( از ترجمه قاموس ).
زخة. [ زُخ ْ خ َ ] ( ع ص، اِ )گوسپندان ریزه. ( منتهی الارب ). بچه های کوچک گوسپند. ( از کنز النثیر سیوطی ).
زخة. [ زُخ ْ خ َ ] ( ع ص، اِ ) گوسپندان ریزه. ( منتهی الارب ). بچه های کوچک گوسفند را زخه نامند اززخ بمعنی راندن، زیرا آنها را میرانند. ( از متن اللغة ).در حدیث علی ( ع ) است که به عثمان بن حنیف نوشت: «لاتأخذن من الزخة و النخة شیئاً». ( از تاج العروس ).
زخة. [ زَخ ْ خ َ ] ( اِخ ) ( یوم... ) از روزهای معروف عربست. ( از معجم البلدان ).
زخة. [ زَخ ْ خ َ ] ( اِخ )جایی است در سرزمین طی و علم منقول است از زخة بمعنی خشم و کین و یا از زخة بمعنی زوجه مرد. ( از معجم البلدان ).عتکه فزاری خطاب به عامربن طفیل گوید:
اءَ حسبت ان طعان مرة بالقنا
حلب الغزیزة من بنات الغیهب
عصباً دفعن من الابارق من قنا
فجنوب زخه فالرقاق فینقب.( از معجم البلدان ).

💡 خواندم آنرا وزان فضای همه پر ز احسنت و پر زخه خه بود