زبان گزی

زبان گزی. [ زَ گ َ ] ( حامص مرکب ) خاصیت زبان گز. تیزی. تندی. حَرافَت. حَمزَة. حَمازَت. رجوع بزبان گز شود.

💡 زبان گزی که به ریشه و نژادگی (اصل) خود و لهجه های همانند پیوستگی دارد باید بیشتر مورد بررسی و پژوهش قرار گیرد ولی متاسفانه مشخص نیست به چه دلیلی این زبان و گویش (نواحی مرکزی) از سوی محققین و پژوهشگران ایرانی و خارجی آن گونه که شایسته باشد مورد بررسی قرار نگرفته و گاهی بررسی و پژوهش خود را به سوی زبان ها و گویش هایی برده‌اند که از نژادگی افتاده اند.

💡 زبان گَزی زبانی است که مردم شهر تاریخی گز بُرخوار (شهرستان شاهین‌شهر و میمه) در استان اصفهان ایران بدان سخن می‌رانند. این زبان عضو زبان‌های مرکزی ایران و از شاخهٔ زبان‌های ایرانی شمال غربی است. زبان گزی در کنار گویش یهودیان اصفهان، سدهی و چند گویش ناپژوهیدهٔ دیگر گروه زبان‌های فلات مرکزی ایران را تشکیل می‌دهند.