رامپوری
لغت نامه دهخدا
رامپوری. ( ص نسبی ) منسوب به رامپور که نام شهر و چند قصبه در هندوستان است.
رامپوری. ( اِخ ) محمد غیاث الدین بن جلال الدین رامپوری ( مصطفی آبادی ) از مردم مصطفی آباد ایالت اگره و اود هند و مؤلف فرهنگ غیاث اللغات. رجوع به غیاث اللغات و محمدبن جلال الدین در همین لغت نامه شود.
رامپوری. ( اِخ ) محمد معروف به نجم الغنی از فضلای نامی هند بود و کتاب معروف «نهج الادب » در دستور زبان فارسی بپارسی، نوشته اوست. ( تاریخ تألیف و چاپ اول کتاب 1919 م. است ). و رجوع به سبک شناسی ج 3 ص 140 شود.
رامپوری. ( اِخ ) وجاهت حسین عندلیب شادانی رامپوری. مؤلف فرهنگ فارسی «نقش بدیع» که در 1342 هَ. ق. در لاهور بچاپ رسیده است. ( از مقدمه فرهنگ معین ص 43 ).
فرهنگ فارسی
وجاهت حسین عندلیب شادانی رامپوری
جمله سازی با رامپوری
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 غیاث الدین رامپوری، تگین را به معنای پهلوان دانسته و در پاورقی تکین هم آن را نام عمومی ترکان که در ترکیب اسماء به فتح اول می‌آید، عنوان کرده‌است. دهخدا هم تگین را واژه ای ترکی و به معنای خوش‌ترکیب و زیباشکل دانسته و گفته‌است از القاب امرای ترک، همچون البتکین و سبکتکین، بوده‌است. هم چنین وی آتش، حوض و خرد را از معانی آن ذکر کرده‌است.
