خلابر

لغت نامه دهخدا

خلابر. [ خ َ ب َ ] ( اِ ) تازیانی که در دربخانه پادشاهان و سلاطین مرسوم خوار باشند. ( ناظم الاطباء ). بزبان گیلان مردمی را گویند از عرب که در خانه پادشاهان وسلاطین مرسوم خوار باشند. ( برهان قاطع ) ( آنندراج ).

فرهنگ فارسی

تایانی که در دربخانه پادشاهان و سلاطین مرسوم خوار باشند.

جمله سازی با خلابر

💡 خلابران یکی از قدیمی‌ترین طوایف مهاجر تنکابن می‌باشند و مرکز این خاندان روستای اُشتُوج می‌باشد، در زمان خلابران شهر خرم‌آباد مرکز تنکابن بود.