خرمن کوه

💡 در سنگ نوشته بیستون (بند یازدهم از ستون اول)، آنجا که داستان بردیای دروغین و شورش گئومات مغ را بیان می‌کند، داریوش بزرگ چنین می‌گوید: «پس از آن مردی مغ، به نام گئومات از پ ئیشی یا وودا (پی شیاووادا) برخاست، که کوهی [است] به نام ارکدیش (ارکادری)». برخی زبان شناسان واژه پی شیاووادا را به معنای پشت یا عقب پایتخت می‌دانند که در زمان هخامنشی نام محل شهر فسای امروزی بوده است. همچنین برای ارکدیش (آرکادریش) هم‌معنی بریده شده به شکل اشعه خورشید را پیشنهاد می‌کنند و از آنجا که بریدگی‌های دورادور خرمن کوه منظره ای شعاعی شبیه اشعه خورشید دارد، محل آرکادریش را همان خرمن کوه شهر فسا (پی شیاووادا) می‌دانند.

💡 پس از اتمام فصل برداشت، کشاورزان با تلاش بسیار زیاد، خرمن کوه از محصولات تازه را در پای دامنه‌ها جمع‌آوری کردند تا برای زمستان ذخیره کنند.

💡 منظره‌ای که از بالای تپه می‌دیدیم، شبیه به یک خرمن کوه عظیم از برگ‌های پاییزی بود که تمام زمین را با رنگ‌های زرد پوشانده بود.

💡 در آن منطقه دورافتاده، مردم محلی پس از اتمام کار در مزارع، خرمن کوه از غلات را با دقت بسیار زیاد در انبارها و کاشانه‌ها قرار می‌دادند.