لغت نامه دهخدا
ختم الغرائب. [ خ َ مُل ْ غ َ ءِ ] ( ع اِ مرکب ) آخرین غرائب. نهایت حد غرائب. امر غریبی که برتر از آن امر غریب دیگر نباشد.
ختم الغرائب. [ خ َ مُل ْ غ َ ءِ ] ( اِخ ) نام مثنوی ای است از حکیم افضل الدین ابراهیم بن علی خاقانی شروانی که نسخه ای از آن در کتابخانه مدرسه سپهسالار جدید است و بعضی اشعار آنرا به ششصد و چهل و چهار بیت بر شمرده اند و در این بیت خاقانی نامی از آن کتاب برده شده است. ( از الذریعه ج 7 ص 140 ):
اینک ختم الغرائب آخر دیدند
تا چه ثنا رانده ام برای صفاهان.خاقانی.