جفت جو

جفت جو.[ ج ُ ] ( نف مرکب ) جفت جوی. رجوع به همین ماده شود.

💡 بهاران و گوران شده جفت جوی ز کشتن به روی اندر آورده روی

💡 چه مهتر چه کهتر چو شد جفت جوی سوی دین و آیین نهادست روی

💡 دل مرغ و ماهی شده جفت جوی همه جفت در غلغل و گفت و گوی

💡 نجستی زین جهان جفت جوان را ولیکن توشه جستی آن جهان را

💡 خود و مادر پیر و جفت جوان به دین مسیح ایم بسته میان

💡 چو گشتی بلند اختر و جفت جوی بدیدی که آمدش هنگام شوی