تیره میغ

تیره میغ. [ رَ / رِ ] ( اِ مرکب ) میغ سیاه و تیره. ابر سیاه و ظلمانی:
جهان چون شب بهمن از تیره میغ
چه ابری که باران او تیر و تیغ.فردوسی.چو برق درخشنده از تیره میغ
همی آتش افروخت از هر دو تیغ.فردوسی ( از اسدی ).

میغ سیاه و تیره ابر سیاه و ظلمانی

💡 سپهبد فرو ماند از آن تیره میغ که می‌جست زان برق مانند تیغ

💡 وزین رو سپهبد برآورد تیغ ز تیغ آتش افشاند بر تیره میغ

💡 چو برق درخشنده از تیره میغ همی آتش افروخت از گرز و تیغ

💡 چو برق درفشان که از تیره میغ همی آتش افروخت از هر دو تیغ

💡 نگون شد ز بالا یکی تیره میغ دو نیمه زدش چون چناری به تیغ

💡 همی رفت تا خاور و تیره میغ گرفت آن همه مرزها را به تیغ