توبه ده

توبه ده. [ ت َ / تُو ب َ / ب ِ دِه ْ ] ( نف مرکب ) توبه دهنده. آنکه گناهکار را از تکرار گناه بازدارد:
الفت ده هجران و وصال است صبوری
مخموری می توبه ده و توبه شکن شد.نظیری ( از آنندراج ).

توبه دهنده. آن که گناهکار را از تکرار گناه باز دارد.

💡 تا چند کنم توبه و تا کی شکنم ای توبه ده و توبه شکن، دستم گیر

💡 توبه ده توبه شکن هر دو قضاست نسبت اینها به خود کردن خطاست

💡 سالک راه رضای تو ندانسته که چیست در عمل توبه ده و توبه کن و توبه شکن

💡 تا چند کنم توبه و تا کی شکنم ای توبه ده توبه شکن دستم گیر

💡 زنده را توبه ده، که دارد جان مرده خود توبه کرد از آب و ز نان

💡 الفت ده هجران و وصالست صبوری مخموری من توبه ده توبه شکن شد