تهی مایه

تهی مایه. [ ت َ / ت ِ / ت ُ ی َ / ی ِ ] ( ص مرکب ) بی مایه. فقیر. بی چیز. محروم:
ترنم سرای تهی مایگان
پیام آور دیگ همسایگان.نظامی.رجوع به تهی و دیگر ترکیبهای آن شود.

بی مایه فقیر

💡 گرچه درین چارسو هست دکان بی شمار جمله تهی مایه اند صاحب سامان تویی

💡 جمله تهی مایه و گوهر فروش تشنه لب و چشمه کوثر فروش

💡 جز نام نیک کسب مکن زانکه مال و عمر هستند روزگار تهی مایه را علف

💡 جمله برآنند که بی سایه است وین سخن از صدق تهی مایه است

💡 روزگار آمد گفتاش که مخروش که من پرده زین راز تهی مایه نخواهم برداشت