تنگ جای

تنگ جای. [ ت َ ] ( اِ مرکب ) جایی بی وسعت. مکانی که کسی به دشواری در آن جای گیرد:
همه نعل مرکب زنم باژگونه
به وقتی کزین تنگ جا می گریزم.خاقانی.به عرض دو میدان در آن تنگ جای
فشردند چون کوه پولاد و پای.نظامی.رجوع به تنگ و دیگر ترکیبهای آن شود.

جایی بی وسعت. مکانیکه که کسی به دشواری در آن جای گیرد.

💡 شد اندر فلک تنگ جای ستاره ز بس گوی کانداختی بر دو پیکر

💡 دگر آنچه پرسد خداوند رای که چونست زاهد در این تنگ جای

💡 دیده چون از خون دل پر شد بریخت تنگ جایی بود طوفان بر نتافت

💡 ز تنگ جای لحد اجتناب ممکن نیست اگر جناب زمینی و گر سپهر جناب

💡 این فضای تنگ جای پر زدن فیّاض نیست فکر بال افشانیی در عرصه دیگر کنم

💡 چه گویی به پاسخ که روزی همای ز من کرد یاد اندرین تنگ جای