تنک روی

تنک روی. [ ت َ ن ُ / ت ُ ن ُ ] ( ص مرکب ) کنایه از کسی است که به اندک مبالغه از شرم سخن قبول کند و آن را کم روی نیز خوانند. ( انجمن آرا ). کنایه از صاحب شرم و حیا. ( آنندراج ). مقابل سخت روی:
دوستی گر دیده ام دانش، ز دشمن دیده ام
چون تنک رویان ز من عیب مراپنهان نداشت.رضی دانش.|| کسی که بدون ابرام درخواست چیزی کند. ( ناظم الاطباء ). رجوع به تنگ روی شود.

کنایه از کسی است که به اندک مبالغه از شرم سخن قبول کند و آن را کم روی نیز خوانند. یا کسی که بدون ابرام درخواست چیزی کند.

💡 مباد دل ز تنک رویی تو خام بماند بتاب چهره و دودی ازین کباب برآور

💡 نساختم به تنک رویی از تعلق دنیا به قطع وهم دم تیغی آبدار نکردم

💡 از تنک رویی شود همصحبت هر خار گل می کشد دایم ز حسن خلق خود آزار گل

💡 پیکر کوه آب می‌گردد ز شرح درد من کی تنک رویی چو کاغذ عرض حالم می‌کند

💡 حق بگویم همه کس را در روی ورچه از آب تنک روی ترم

💡 مایل قطع وفا تا چند خواهی زیستن تیغ‌ کین را جز تنک رویی نمی‌باشد دمی