باهش

باهش. [ هَُ ] ( ص مرکب ) که هوش دارد. هوشمند. خردمند. عاقل:
جهاندار پور سیاوش منم
ز تخم کیان شاه باهش منم.فردوسی.که باشند دانا و دانش پذیر
سراینده و باهش و یادگیر.فردوسی.بخندد برین بر خردمند مرد
تو گر باهشی گرد یزدان بگرد.فردوسی.وزان پس بکشتش بباران تیر
تو گر باهُشی راه مزدک مگیر.فردوسی.و رجوع به هوش شود.

💡 ور به دم صور باهش آید ازین می نیست مبارز مخنث بن خانه است

💡 تو گر باهشی مشمر او را به دوست کجا دست یابد بدردت پوست

💡 آنرا که دماغ و عقل باهش باشد با بزم تو از بهشت خامش باشد

💡 چو بشنید کز نزد کاووس شاه فرستاده‌ای باهش آمد ز راه

💡 فلک دانی که چیست ای مرد باهش یکی بیگانه پرور، آشنا کش

💡 آخر کار جهان چون خامشی است خامشی ز اول نشان باهشی است