گیسوی سفید

💡 پیر چون زنده دل افتد، ز جوان کمتر نیست می برد زنگ ز دل صبح به گیسوی سفید

💡 گیسوی شب شد سفید و آفتاب نور شیبش از ته گیسو نمود

💡 داده‌اندش شام قدر و صبح عید گیسوی مشکین بناگوش سفید

💡 آن پیرمرد با گیسوی سفید و چهره‌ای پر از چین و چروک، نشسته بر نیمکت پارک، با نگاهی نافذ به مردم خیره شده بود.

💡 تجربه‌های تلخ و شیرین زندگی باعث شده بود که او در سن کم، با گیسوی سفید و نگاهی پخته، میان همسالان خود متمایز شود.

💡 وقتی او را در آینه دید، متوجه شد که گذر زمان چگونه با ایجاد گیسوی سفید بر سرش، نشانه‌های پیری را بر چهره‌اش حک کرده است.