گوهر تر

کلمه‌ی «گوهر تر» در فارسی به معنای گوهر یا جواهری است که تر و مرطوب است و در ادبیات کلاسیک به طور کنایی به اشک چشم اشاره دارد، به‌ویژه در اشعار و متون شاعرانه که از تصویرسازی برای بیان حالت‌های احساسی استفاده می‌شود. این عبارت علاوه بر معنای ظاهری، به صورت استعاری برای توصیف سخن با آب و تاب، صاحت و بلاغت و هنر سخنوری به کار می‌رود، جایی که کلمات نغز و حکیمانه مانند جواهر درخشان و با ارزش جلوه می‌کنند. «گوهر تر» نشان‌دهنده کیفیت والای بیان و لطافت احساس است و شاعر با استفاده از این عبارت، قدرت انتقال عاطفه و زیبایی لفظی را به مخاطب القا می‌کند. از نظر معنایی، این واژه با مفاهیمی مانند اشک چشم، سخن نغز، بلاغت و هنر گفتار هم‌معنی است و در متون ادبی و شاعرانه کاربرد فراوان دارد.