گل بدنامی

گل بدنامی. [ گ ُ ل ِ ب َ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) آتشک که مرضی است مشهور. ( آنندراج ): از اطوار ناملایم جمعی از این طبقه گل بدنامی شکفته و صیت شهرت آن طایفه پاکدامنان را به لوث تهمت آلوده ساخته.( میرزا صادق دستغیب در بیان زنان متعه در ایران ).

آتشک که مرضی است مشهور.

💡 کسی که دو رئیس قوه را بیچاره کرده و دچار مشکل بوده و مایه بدنامی قوه قضائیه و زد و بند شده را باید کنار گذاشت.

💡 زبانم لال بادا تا نگویم از که می‌نالم که باشم من که بدنامی رسانم نیک‌نامان را

💡 چه نقصان گشت عاشق را اگر خوانند بد نامش کمال است این که در عالم به بدنامی سمر باشد

💡 عیب بر رندان نشاط از ننگ بدنامی مگو زان که با سد خون دل این نام حاصل کرده‌اند