( گل آتشی ) گل آتشی. [ گ ُ ل ِ ت َ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) همان گل سرخ است که آنرا گل سوری نیز گویند. ( آنندراج ). گل که آنرا بهندی سداگلاب نامند و بعضی نوشته اند که همین گل سرخ است که از آن گلاب گیرند. ( غیاث ):
درین بهار چو پروانه و چو بلبل سوخت
گل چراغ و گل آتشی هزاران را.خواجه آصفی ( از آنندراج ).و از این بیت عبداﷲ وحدت قمی مستفاد میشود که گل آتشی سرخ نیمرنگ است که در عرف هند سداگلاب خوانندو او همیشه بشکفد و به صورت گل گلاب باشد. ( آنندراج ):
وفا و شرم مجو از بتی که رخ افروخت
که لاله عطر وگل آتشی گلاب ندارد.( از آنندراج ).
( گل آتشی ) همان گل سرخ است که آنرا گل سوری نیز گویند.
گل آتشی
{Phlox} [زیست شناسی- علوم گیاهی] سرده ای از گُل آتشیان علفی چند ساله یا نیمه درختچه ای به ندرت یک ساله با حدود 50 گونه در امریکای شمالی و یک گونه در سیبری که اغلب آنها زینتی هستند؛ گل های آنها به ندرت منفرد و غالباً با گُل آذین انتهایی خوشه ای منشعب (panicle...
💡 مسلمند ز دوزخ به حشر سوخته جانان که هیچ کس ز گل آتشی گلاب نگیرد
💡 بگشت باغ ز سرما نمی توان رفتن مگر دمی که ز گل آتشی فتد در خار
💡 کند میل، نخلش بآن سرکشی که دامن زند بر گل آتشی
💡 چهره گلگونه دار آب ندارد زآنکه گل آتشی گلاب ندارد
💡 با گل آتشی نمی جوشد نکهت از ربط خلق او بسیار
💡 از آن گل آتشی در دل فتادست چو آن بلبل که اندر گل فتادست
