کوره گاه

💡 برای ساخت، ابتدا سفال یا آجر را (به هر شکلی که تولید شده باشد) با سمباده تمیز پرداخت کرده و سپس لعاب داده و در کوره می‌پزند. لعاب به کار رفته عموماً به رنگ آبی آسمانی یا بنفش بوده و نقش قالب آن‌ها صابونی می‌باشد که گاهی نقوش نیم دایره هم در آن‌ها دیده می‌شود و با کنار هم یا روی هم قرار دادن شان، فرم‌های ترکیبی بسیاری به وجود می‌آید.

💡 به دلیل نوسان قیمت نفت خام، گاهی قیمت نفت کوره (مازوت) کمتر از قیمت نفت خام در بازار است. طبق آمار شرکت پالایش و پخش فرآورده‌های نفتی ایران، صادرات مازوت ۷۹٫۰۱ درصد از کل صادرات محصولات پالایشگاهی ایران را تشکیل می‌دهد؛ بنابراین پالایشگاه‌های ایران با صرف انرژی، پول و ایجاد آلودگی‌های زیست‌محیطی، محصول غیر سودآور تولید می‌کنند. این الگوی تولید و رویهٔ صادراتی منجر به توسعه پایدار در استفاده از منابع انرژی در ایران نمی‌شود.

💡 کارگران ماهر در این کوره گاه قدیمی، با دقت بسیار زیاد، سفال‌های ساخته شده را برای مرحله نهایی پخت و مقاوم‌سازی قرار می‌دهند تا کیفیت آن‌ها تضمین شود.

💡 وقتی وارد آن کوره گاه بزرگ و تاریک شدیم، گرمای شدیدی از میان شعله‌های آتش احساس می‌کردیم که نشان از کار مداوم در آن مکان داشت.

💡 معماری این کوره گاه سنتی به گونه‌ای طراحی شده است که جریان هوا به بهترین شکل ممکن برای کنترل دمای آتش در طول فرآیند پخت برقرار باشد.