کله گوشه

کله گوشه. [ ک ُ ل َه ْ ش َ / ش ِ ] ( اِ مرکب ) گوشه کلاه. ( ناظم الاطباء ) ( فرهنگ فارسی معین ):
شکر ایزد که به اقبال کله گوشه گل
نخوت باد دی و شوکت خار آخر شد.حافظ. || کنایه از عظمت مرتبه و سرافرازی. ( ناظم الاطباء ):
حافظا سر ز کله گوشه خورشید برآر
بختت ار قرعه بدان ماه تمام اندازد.حافظ.و رجوع به کلاه گوشه شود.
- کله گوشه کسی بر آسمان رسیدن؛ بلندرتبه بودن. سرفراز بودن. ( فرهنگ فارسی معین ):
کله گوشه بر آسمان ِ برین
هنوز از تواضع سرش بر زمین.سعدی.- کله گوشه ملک؛ کنایه از پادشاه زاده باشد. ( برهان ) ( از فرهنگ فارسی معین ).

( اسم ) گوش. کلاه. یا کله گوش. ملک. پادشاهزاده شاهزاده یا کل. گوش. کسی بر آسمان رسیدن. بلند رتبه بودن سر فراز بودن.

💡 با کله گوشه حسن تو روا باشد اگر افسر خسرو سیاره ز سر بردارند

💡 خورشید را که هست کله گوشه برفلک هرشب ز پیش تو به زمین برنهد جبین

💡 ملک چین با بت و بتخانه به یغما ببرد گر کله گوشه به یغما شکند پادشهش

💡 سر تابید هر آن کوز کمندت ایعشق گر کله گوشه بخورشید زند سر بشکست

💡 از کله گوشه فقرم تو سرافرازی بخش رفته بر باد مرا گر سرو افسر ساقی