کلاته بزرگ

کلاته بزرگ. [ ک َ ت ِ ب ُ زُ ] ( اِخ ) دهی است از دهستان کاریز نوبخش تربت جام شهرستان مشهد. محلی کوهستانی و معتدل است. 665 تن سکنه دارد. آب آنجا از چشمه و قنات تأمین می شود. محصول آن غلات، پنبه، بن شن. شغل مردم زراعت، مالداری وقالیچه بافی است. ( از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 9 ).

کلاته بزرگ ( دوزنگ )، روستایی است از توابع بخش نصرآباد شهرستان تربت جام در استان خراسان رضوی است.
این روستا در دهستان بالاجام قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ( ۴۳۶خانوار ) ۱٬۵۹۱ نفر بوده است.
که از این تعداد ۸۱۳ نفر مرد و ۷۷۸ نفر زن هستند.
این روستا دارای قناتی به طول ۱۲۰۰ متر با ۲۰ میله چاه می باشد و عمق چاه مادر آن ۱۲ متر است. دارای طبیعت بسیار زیبایی میباشد ک از دو راه میتوان دسترسی به این طبیعت داشت. ۱ از سه راه شرکت تعاونی ۲ از راه رودخانه ( کال روستا ) ک به طبیعت منطقه ی آب حسنک ک واقع در ارتفاعات جنگلی روستا است خواهید رسید..

💡 از بزرگان و چهره های برجسته این شهر می توان به زنده یاد حاج موسی عربعامری بنیانگذار حسینیه اعظم ( مرکز فعلی همایشها و مناسبتهای فرهنگی و مذهبی شهرستان کلاته خیج )، فرزند فرهیخته ایشان، حجه الاسلام والمسلمین مرحوم کربلایی شیخ محمد حزینی روحانی مبارز دهه های 30 و 40 اشاره نمود.

💡 در کوه‌های زرد (رزو) زیبد همچنین تابوت بزرگ سنگی مربوط به دفن مردگان گبر برجای مانده‌است. آثار گورستان زرتشتیان در کلاته شهاب و تنگل خاتمه در محلی به نام تشله رستم در سال‌های ۱۳۵۰–۱۳۵۴ به غارت رفته‌است اما کوزهای سفالی بزرگی از این گورستان نزد اهالی وجود دارد...

💡 یک کارشناس ارشد باستان‌شناسی در مطالعه‌ای آزاد از این مکان تمدن این روستا را هم‌زمان با تمدن شهر سوخته و جیرفت دانسته است.در کوه‌های زرد (رزو) زیبد همچنین تابوت بزرگ سنگی مربوط به دفن مردگان گبر برجای مانده است. آثار گورستان زرتشتیان در کلاته شهاب و تنگل خاتمه در محلی به نام تشله رستم در سال‌های ۱۳۵۰–۱۳۵۴ به غارت رفته است اما کوزهای سفالی بزرگی از این گورستان نزد اهالی وجود دارد.

💡 یک کارشناس ارشد باستان‌شناسی در مطالعه‌ای آزاد از این مکان تمدن این روستا را هم‌زمان با تمدن شهر سوخته و جیرفت دانسته‌است.در کوه‌های زرد (رزو) زیبد همچنین تابوت بزرگ سنگی مربوط به دفن مردگان گبر برجای مانده‌است. آثار گورستان زرتشتیان در کلاته شهاب و تنگل خاتمه در محلی به نام تشله رستم در سال‌های ۱۳۵۰–۱۳۵۴ به غارت رفته‌است اما کوزهای سفالی بزرگی از این گورستان نزد اهالی وجود دارد.